6 . علّت اقدام متوكّل عباسى به اين كار زشت و رسوا ، محروميت از شنيدن صداى آوازه‌خوان مورد علاقه‌اش ، در حال ميگسارى و سرمستى ، تنها براى مدت كوتاهى بوده است . بدين‌گونه ، فجايع و جناياتى كه بنىعباس در راه رسيدن به شهوت و هواى نفس خود مرتكب شده‌اند ، آشكار مىشود . اين جريان تلخ و تأسف بار ، نشانهء ، آن است كه اين اقدام ويرانگر در سال 233 ه و در اوايل خلافت متوكل ، صورت گرفته ؛ زيرا كنيزك آوازه‌خوان ، قبل از خلافتش با وى مأنوس بوده است . متوكل در ماه ذيحجهء سال 232 ه به خلافت رسيد و در ماه شعبان درپى او فرستاده ولى حضور نداشته است . اين ماه شعبان - همان‌گونه كه از روايت فهميده مىشود - نخستين شعبان ، بعد از خلافت متوكل بوده است . آنچه سيّد محمّد بن ابىطالب حسينى در كتاب تسليهء المجالس خود و بعد از نقل ساخت و ساز قبر مطهر در روزگار مأمون و غير او آورده ، اين گفته را تأييد مىنمايد : . . . تا اينكه خلافت ، به متوكل عباسى رسيد . او دستور داد قبر مطهر امام حسين ( ع ) و ياران شهيد آن حضرت را ، ويران كنند و محلّ آنها را شخم بزنند و در آنجا ، آب جارى سازند . « 1 » 2 . تخريب قبر مطهر امام حسين ( ع ) در سال 236 ه متوكّل كار زشت خود ، نسبت به حائر مقدس را تكرار نمود و در سال 236 ه ، دستور داد براى بار دوّم ، آن را ويران سازند . از اين اقدام ناپسند ، روشن مىشود كه قبر مطهر در طول مدتى كه از نخستين تخريب آن به دست متوكّل مىگذشت ، تجديد بنا شده بود . همچنين مساجد و خانه‌هاى اطراف آن نيز همچون گذشته ،

--> ( 1 ) . اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 305 ؛ بحارالانوار ، ج 10 ، ص 170 .